Siligo

  Sant’Elies de Monte Santu

Sa cheja greca hat battidu in Sardigna tottus sas religiones, puru c ussu pro Sant’Elies; finzas in Sardigna, co
mente in Grecia e in Oriente, sas chejas fin fattas subra de sos montes. Sa cheja de Monte Santu est dedicada a San’Elies e a Sant’Eneco e no a Santu Liseu comente pensan in meda, ibbagliende. S’ibbagliu podet esser ca Santu Liseu fit unu discepolu de Sant’Elies, ma sa leggenda narat chi cando Sant’Elies fit pigadu in su monte, su discepolu sou, chi lu sighiat sempre, fit restadu a pes de su monte. Infatti, in sa parte de Mores, b’est su Crastu de Santu Liseu.
Sant’Eneco fit unu patriarca, fizzu de Iared e babbu de Matusalemme, e su fattu chi si avvicinat a Sant’Elies est ca de tottu e duos no si connoschet sa fine. In sa cheja b’est bistadu sempre su preideru de sa cheja parrocchiale de Siligo. Nisciunu de sos proprietarios de Monte Santu s’est oppostu a sa festa chi dae su 1981 si faghet su Lunis de Pasca Abrile, e invece primmu si faghiat su martis; ma sa festa cristiana, secundu su calendariu, ruet su 20 de triulas. Unu comitadu hat su compitu de custodire sa cheja e de fagher sa festa in su monte.
Segundu su chi narat su Condaghe de Santu Pedru de Silki in s’ischeda numeru 205, a sa festa de Sant’Elies in su monte si riuniat sa Corona de Logu, chi fit su tribunale a su tempus de sos Giudicados. Su Comitadu mantenet sempre sa cheja in bonas conditziones. Su pavimentu fit i n pedra ruja , propriu de su seculu XI. S’altare mobile de sa cheja est bistadu donadu in su 1994.