Gavino Contini

  Gavinu Contene

A una limba mala ruza e rude
li rispondo cun tonu mansuetu
Ognunu a sos errores est suggettu
tantu in bezzesa che in gioventude
ca ue fiorit bella una virtude
bi naschet pro natura unu difettu
Non pianghedas nerzende ite dolu
Ca si deo so goi non so solu.

    


Gavinu Luciano Contene est naschidu su 12 de nadale de su 1855 dae babbu e mama poveros. Comente sa mazzore parte de sos giovanos de su tempu sou, tribagliaiat comente pastore a sas dipendentzias de sos benistantes de sa ‘idda finu a vint’annos, daboi andat in sa Guardias Regias. Già dae minore mustrat de haere sa capatzidade de narrer poesias, chi mezzorat aiscultende sos atteros poetes de sa ‘idda e de sas atteras biddas de vicinu. Andat a Roma e in’atteras ziddades ei custu li dat sa possibilidade de imparare medas cosas. Diventat Guardia 'e carcere e ‘enit trasferidu in Sardigna, in Castiadas, ma hat su cungedu pro maladia in su 1890 e torrat a Siligo pro si dedicare a sa poesia. Omine distintu, sumbreri in conca e unu bicculu de attentu in busciacca, Gavinu est sempre ‘istadu un’omine de cumpagnia, arrejonadore e puru unu grande buffadore. Daiat s’impressione a chie l’aiscultaiat chi fit istudiadu; si naraiat puru chi haiat istudiadu in seminariu, ma invece haiat solu sa terza elementare. Fit bravu a s’improvvisare sas poesias e resessiat a cumporre poesias bellas e impresse.

                                                                    Pagina Successiva  »  




» Gavino Contini - Storia e mito di un improvvisatore - a cura di Paolo Pillonca